Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Photo of the Day - Salt of the Bay

μιά καταπληκτική εναέρια φωτογραφία στις αλυκές
της βόρεια Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο
του  Jassen Τ  
Picture of colorful salt ponds in San Francisco Bay, California

η φωτογραφία είναι από το nationalgeographic

μιά φωτογραφία στο απόκοσμο δείλι


Ζώντας σε παραμύθια και θρησκείες, περνώντας
μες από θρύλους, πολιτείες και λαούς
άκουσα και για κείνο το γεφύρι που το πλάτος του δεν είναι πιο μεγάλο από την κόψη ξυραφιού.
Μόνο από κείνο το γεφύρι λένε θα μπορούσες να περάσεις προς το φως.
Κι όπως οι πιο σοφοί εξηγούν διαβαίνεις το γεφύρι εκείνο μόνο αν ο ίδιος είσαι φως.
το δύσκολο πέρασμα Γιάννης Υφαντής
ntina

Giuseppe Arcimboldo

Giuseppe Arcimboldo (1526 - 1593)
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ο Ιταλός ζωγράφος ,γνωστός για τα περίφημα όσο και περίεργα πορτραίτα του
ζωγραφισμένα με την ιδιότυπη  τεχνική του όπου
η δημιουργική του φαντασία ομαδοποιεί με αριστοτεχνικό τρόπο
τα φρούτα
τα λαχανικά
τα λουλούδια
τα ψάρια
και διάφορα αντικείμενα όπως
τα βιβλία
και μας παρουσιάζει τους απίθανους πίνακές του!!!
πολλοί τον θεωρούν ως έναν από τους εκπρόσωπους του μανιερισμού*
!!!!!!!!!!!!!!!!

impressionist photographs

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

μαγευτικές τεχνικές φωτογραφίας

ένας άριστος συνδυασμός του 3D και τις φωτογραφίας
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

η σκοτεινή πλευρά της βαρύτητας

...από τις συχνές βόλτες μου στην πόλη...
Ακρόπολη...
η στιγμή καταγράφεται αστραπιαία στην μηχανή μου...
και στο μυαλό μου........
.....................................................................................
...το προηγούμενο βράδυ διάβαζα....
δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο σε αυτόν τον κόσμο, έγραψε κάποτε ο ιδρυτής των ΗΠΑ Benjamin Franklin, εκτός από το θάνατο και τους φόρους...
ως επιστήμονας ο Franklin θα μπορούσε να έχει προσθέσει και μία τρίτη αναπόδραστη δύναμη: την βαρύτητα, το αόρατο χέρι που συγκρατεί τα πόδια μας στο έδαφος...
ή μήπως όχι;
..............................................

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

René Burri

Brasilia. 1960
μιά πανέμορφη λυρική φωτογραφία του σπουδαίου René Burri,
του οποίου η επίδραση στην οπτική αντίληψή μας ήταν τεράστια
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Philip DICK και VALIS

......................................................................................
..σκηνές θεατρικές
εκεί στα ριζά του δρόμου...
Mala Strana...
και ένα μικρό-μικρό τμήμα από το:VALIS του Philip DICK...
ένα από τα πιό αγαπημένα μου βιβλία....

Στον Φατ είχε συμβεί κάτι που δεν επιδεχόταν εξήγηση,μιά εμπειρία που υποδείκνυε κατάρρευση του ίδιου του υλικού κόσμου και των οντολογικών κατηγοριών που τον καθόριζαν:
χώρο και χρόνο!!!
...Παράξενο πράγμα η σχέση ανάμεσα στην πραγματικότητα και το ιδεατό.

Ο Φατ ήταν έτοιμος να σκαρφαλώσει στο ψηλότερο βουνό του Θιβέτ,
να φτάσει σε ένα γέρο μοναχό διακοσίων ετών που θα έλεγε:
το νόημα των πάντων ,γιέ μου,είναι-

σκέφτηκα:
Εδώ,γιέ μου,ο χρόνος γίνεται χώρος!!!
ntina

Robert Frank

μιά πανέμορφη φωτογραφία του Robert Frank από την εποχή της Γαλλίας... 


ο Robert Frank είναι περισσότερο γνωστός από το μνημειώδες έργο του "Αμερικάνοι" ένα έργο που ολοκληρώθηκε μέσα σε δυό περίπου χρόνια
και περιείχε 28.000 περίπου φωτογραφίες
από αυτές επιλέχτηκαν οι 80 οι οποίες και αποτέλεσαν τη συλλογή του "Αμερικάνοι"
ntina

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Το βασίλειο της τηλεόρασης



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Στη χώρα μας,η τηλεόραση δείχνει αυτό που θέλει εκείνη να συμβαίνει...

Και τίποτα δεν συμβαίνει,αν δεν το δείχνει η τηλεόραση...
Η τηλεόραση,αυτό το έσχατο φως που σε σώζει από τη μοναξιά και τη νύχτα,
είναι  η πραγματικότητα...

Γιατί η ζωή είναι θέαμα:
σε όσους κάθονται φρόνιμα,το σύστημα υπόσχεται ένα αναπαυτικό κάθισμα... 
και
αυτό το απόσπασμα είναι από τον αγαπημένο Galeano και από 
''το βιβλίο των εναγκαλισμών''
                                ntina

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

χωρίς περίγραμμα

χωρίς περίγραμμα...
χωρίς φράχτες...
χωρίς μορφή...
μόνο το παιχνίδισμα του χρώματος και του φωτός...
στα μάτια μου μπροστά...
δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παιχνίδι ψευδαισθήσεων....
το φως και τα χρώματα κινούνται...
σε ευθείες...
σε τεθλασμένες...
σε καμπύλες...
σε τροχιές ουράνιες...
στον χρόνο και στο χώρο...
προς την ανοιχτή θάλασσα....
στο όνειρο.....
και ο σκοτεινός όγκος του φεγγαριού παρακολουθεί...
αινιγματικά...
από ψηλά.....
......................................
ntina

ξύπνησα και βρέθηκα στο πάνω μέρος του ουρανού

τί είναι στη ζωή να μην είναι αίνιγμα γρίφος;
(αναρωτιέται ο Νίκος Εγγονόπουλος)

μα κι η ζωή η ίδια δεν είναι γρίφος αίνιγμα;
τι δυστυχία οι τεχνοκράτες
μέσα στην τύφλα απ' ολούθε που τους περιζώνει
να παραμένουνε στις κούφες πεποιθήσεις(;) τους
ισχυρογνώνονες
πεισματωμένοι
γινατζήδες
του ποιητή
πια μόνη -θεόθεν- σωτηρία λύσις
παρηγόρηση
μένει η κοιλάς με τις τριανταφυλλιές
ό εστι
μεθερμηνευόμενο
η κοιλάδα των ροδώνων
Παράφασις ή Η κοιλάδα με τους Ροδώνες 
Νίκος Εγγονόπουλος
ntina

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

Gulia Marqaret Cameron...photographer...

....τα παραμύθια συντίθενται από αλλόκοτα υλικά...
Πλάτων Ριβέλλης
......Gulia Margaret Cameron....
Αγγλίδα φωτογράφος...


Η Julia Margaret Cameron γεννηθηκε το 1815 στην Ινδια...
στην Καλκουτα...
πατερας της ο James Pattle ηταν ενας αυταρχικος αξιωματικος του Βρετανικου στρατου και η μητερα της η Adeline de l'Etang Γαλλιδα αριστοκρατισσα...

''Τα παραμύθια συντίθενται από αλλόκοτα υλικά. Αλληγορίες, συμβολισμούς, υπαινιγμούς, αφαιρέσεις, υπερβάσεις και ελλειπτικά σχήματα πλεγμένα πάνω σε έναν καμβά μαγείας. 
Τα παραμύθια κτίζονται από μια επικάλυψη ψέματος που κρύβει (και αποκαλύπτει) ένα υπόστρωμα αλήθειας. 
Τα παραμύθια απευθύνονται στη φαντασία χρησιμοποιώντας σχήματα τής λογικής. 
Όλα τα παραπάνω θυμίζουν όμως και τη φωτογραφία. 
Κάθε φωτογραφία. 
Αφού κάθε φωτογραφία είναι ένα παραμύθι. 
Που δείχνει όσα η λογική καταλαβαίνει και υπονοεί όσα η φαντασία γεννάει
Η Julia Margaret Cameron έλεγε παραμύθια στα παιδιά της.
Για την προγιαγιά της που ήταν στην αυλή τής Μαρίας Αντουανέτας ή για τον πατέρα της που πολεμούσε με τους λογχοφόρους τής Βεγγάλης. 
Κι ύστερα ανακάλυψε το μεγάλο παραμύθι τής τέχνης. 
Τής ζωγραφικής και τής ποίησης. 
Ο Λάνσελοτ και η Γκουινεβίαρ, η Οφηλία και ο Άμλετ μαζί με τις αλλόκοσμες ζωγραφικές μορφές των προραφαηλιτών φίλων της έγιναν ο ονειρικός και ταυτόχρονα πραγματικός κόσμος της. 
Κι ύστερα ανακάλυψε ότι ο φωτογραφικός φακός της μπορούσε να μιλήσει κι αυτός για τέτοιες ιστορίες.
Και ότι οι οικείοι της ίσως να ήταν μετενσαρκώσεις των ηρώων που κατοικούσαν στα όνειρά της. 
Κι ύστερα πήγε στην Ιταλία και ανακάλυψε ότι μερικούς αιώνες πιο πριν, σε μια περιοχή που έκλεινε στις πλευρές του την Τοσκάνη και την Ούμπρια, κάποιοι ζωγράφοι είχαν μεταμορφώσει Θεούς, Παναγίες και Αγίους σε ήρωες δικών τους παραμυθιών.
Το 1865, η Julia Margaret Cameron φωτογράφισε τη δική της Αγία Οικογένεια. 
Την έκλεισε σε έναν νοητό κύκλο. 
Κύκλο που σχηματίζουν τα ίδια τα πρόσωπα, το σκοτάδι και το φως. 
Φωλιά και φυλακή. 
Η ιερότητα αντλείται από το ένα, το πρώτο, το υπέροχο παραμύθι. 
Αλλά μεταμορφώνεται σε αιώνιο σύμβολο, όπου η φάτνη ενυπάρχει σαν ανάμνηση. 
Τα πρόσωπα είμαστε εμείς, εσείς, χτες, σήμερα και πάντα. 
Το παραμύθι μιας κρύας νύχτας τής Βηθλεέμ έδωσε τη θέση του σε ένα άλλο παραμύθι, αυτό τής φωτογραφίας, με τη δύναμη που έχει ο χώρος τής φαντασίας, ο κόσμος τής τέχνης, η επικράτεια των ονείρων, να εναλλάσσουν τις μορφές και να είναι ταυτόχρονα άλλο και ίδιο.''...........
ένα κείμενο του Πλάτωνα Ριβέλλη....

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Steve McCurry αγαπημένες μου φωτογραφίες ενός αγαπημένου φωτογράφου!!!

..... Steve McCurry...
.....ίσως ο πιο γνωστός φωτογράφος παγκοσμίως...
είναι ο άνθρωπος που έχει τραβήξει την πλέον διάσημη φωτογραφία του πλανήτη...
το Αφγανό κορίτσι με τα πελώρια καταπράσινα μάτια...
σε αποστολή στο Πακιστάν το 1984...
γεννημένος στην Φιλαδέλφεια κάνει σπουδές σχετικές με τις τέχνες, την αρχιτεκτονική, τον κινηματογράφο και την ιστορία...
δουλεύει για δυο χρόνια σε εφημερίδα και έπειτα φεύγει για την Ινδία, ξεκινώντας πιά την ανεξάρτητη καριέρα του...
εκεί, λέει, έμαθε να παρακολουθεί και να περιμένει....
να περιμένει ώσπου οι άνθρωποι να ξεχάσουν την κάμερα και η ψυχή τους να βγει στην επιφάνεια και να του φανερωθεί...



















ntina

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Σε τούτα δω τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει...

μηδέ αλυσίδα στου Ρωμιού/και στ’ αγεριού το πόδι
Θεέ!!!
Ο καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξει τέτοιο φως!!!
Το φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνει, μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Ελλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου. 
ntina

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Arthur Leipzig...“μια φωτογραφία, όσο καλή κι αν είναι, δεν αξίζει να πληγώνει τους ανθρώπους”

ο φωτογράφος ως μάρτυρας μιάς εποχής που δεν υπάρχει πιά...
ο φωτογράφος που στόχος του ήταν πάντα να συλλαμβάνει τους ανθρώπους με τα προβλήματά τους
τις προσωπικότητές τους και
τις δυνατότητές τους σε μιά συγκεκριμένη στιγμή του χρόνου...
ο φωτογράφος που εμπνεύστηκε για τις φωτογραφίες του της Νέας Υόρκης "το παιχνίδι των παιδιών στους δρόμους" από τους πίνακες ζωγραφικής του Pieter Bruegel theElder...
ο φωτογράφος των ιδιαίτερα συναισθηματικών φωτογραφιών...
ο φωτογράφος που δεν ενδιαφερόταν καθόλου να ομορφύνει τα πορτραίτα του...
ο φωτογράφος που έγραφε "πιστεύουμε στην ελπίδα"
ο φωτογράφος που αρνήθηκε να φωτογραφίσει τους γονείς ενός
παιδιού που μόλις είχε πεθάνει και που έγραψε
πως
“καμία φωτογραφία,όσο καλή και άριστη και αν είναι, δεν αξίζει να πληγώνει τους ανθρώπους”
ο σπουδαίος αυτός φωτογράφος πέθανε την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2014 στο σπίτι του στο Sea Cliff στη Νέα Υόρκη...
ήταν 96 ετών...
η κόρη του, η Judith, ανακοίνωσε το θάνατό του...
o Arthur Leipzig γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, το 1918...
μετά τις σπουδές του φωτογραφίας στο Photo League  το 1942 εργάστηκε ως φωτογράφος προσωπικού για τέσσερα χρόνια στο Newspaper PM...
κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ολοκλήρωσε και
την πρώτη του έκθεση φωτογραφίας
το περίφημο πρότζεκτ "children's street games"- παιδικά παιχνίδια στο δρόμο -
το 1946 φεύγει από το Newspaper PM...
μετά από ένα σύντομο πέρασμα στη International News Photos γίνεται
ανεξάρτητος φωτορεπόρτερ
και
ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο με αναθέσεις από περιοδικά όπως
The Sunday New York Times
This Week
Fortune
Look
and Parade
μέχρι που ο EdwardSteichen τον ενθάρρυνε να διδάξει, πράγμα που έκανε για τα επόμενα είκοσι οκτώ χρόνια στο
Long Island University
όπου
ήταν μέχρι το τέλος της ζωής του Ομότιμος Καθηγητής...
.....................
"Η καριέρα του Arthur Leipzig ως φωτορεπόρτερ και φωτογράφου πληρεί τα ιδανικά της μεγάλης εποχής της αμερικανικής φωτοειδησεογραφίας...
ο φωτογράφος που 
με το ξεκίνημά του στην Photo League της δεκαετίας του 1940,
ως ανεξάρτητος φωτογράφος στη δεκαετία του 1950 και του 60,
ως δάσκαλος-φωτογράφος με πλήρη απασχόληση
και
ως ελεύθερος να επιλέγει πια τις εργασίες του στη δεκαετία του 1970 και του 80,
απεικονίζει τις δυνατότητες αλλά και τις αντιξοότητες μιας ζωής στη φωτογραφία
επίσης
οι φωτογραφίες του εξυμνούν την τέχνη του   – ως ένα έργο ζωής που έχει μια διαρκή και δημιουργική απάντηση στην πρόκληση "κατά πόσο η φωτογραφία αποτελεί μέσο για την έκφραση των θεμελιωδών ανθρώπινων εμπειριών"


ας δούμε κάποιες από τις φωτογραφίες του: