Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Ιστορίες αγάπης μέσα από το φακό της Natalia Mindru

H 34χρονη Μολδαβή Natalia Mindru μέσα από το φωτογραφικό της έργο "Urban Love Stories" (ή αλλιώς "Αστική Αγάπη") έχει σκοπό να μας δείξει ότι η αληθινή αγάπη δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας.
Η φωτογράφος απαθανατίζει ερωτευμένα ζευγάρια μέσα στο σπίτι τους με έναν τρόπο ρεαλιστικό που μας θυμίζει πόσο σημαντικό είναι να εκφράζεις την αγάπη και τα συναισθήματά σου στον άνθρωπο με τον οποίο μοιράζεσαι πολλά.
"Η ιδέα αυτού του έργου προϋποθέτει την επιθυμία μου να δείξω ότι σε αυτήν την τρελή ζωή εξακολουθούν να υπάρχουν όμορφες ιστορίες αγάπης. Θέλω να δείξω την φωτεινή πλευρά της πολυάσχολης ζωής, να δείξει ότι υπάρχει ακόμη χώρος για την ελπίδα, την πίστη, το ρομαντισμό, την ομορφιά, το θαυμασμό, και το αγκάλιασμα.
Κάθε σχέση είναι διαφορετική.
Δεν είδα δυο ίδιες.", αναφέρει για την ιδέα του έργου της στη HuffPost Greece.
natalia mindru


Η νεαρή με καταγωγή από τη Μολδαβία ζει και εργάζεται εδώ και δέκα χρόνια στη Βουδαπέστη. "Είμαι δημιουργικό άτομο και η δουλειά στο γραφείο ήταν σαν να ζω μέσα σε ένα κλουβί . Και ναι είχα μια δουλειά γραφείου για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τότε αποφάσισα να σπουδάσω φωτογραφία στο Εθνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Έρευνας και Εκπαίδευσης στο Βουκουρέστι. Ήθελα απλώς να μάθω πώς να τραβάω όμορφες εικόνες. Δεν είχα στο μυαλό μου να γίνω φωτογράφος." αναφέρει για το λόγο που αποφάσισε να ξεκινήσει να εργάζεται επαγγελματικά ως φωτογράφος και συμπληρώνει: "Μου αρέσει η φωτογραφία πάρα πολύ και προσπαθώ να μάθω όλο και περισσότερα. Ήταν ένας εξαιρετικός τρόπος για να εκφράσω τις σκέψεις μου, τη διάθεσή μου και να επηρεάσω τα συναισθήματα των ανθρώπων. Ονειρεύτηκα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να κάνω ακριβώς αυτό που θέλω, όταν θέλω, όπου θέλω. Ποτέ δεν σταματάω να μαθαίνω και να κάνω πρακτική. Καθημερινά επιμένω να γίνομαι καλύτερη σε ό, τι κάνω".
Ποίος είναι ο λόγος που αποφάσισε να δώσει στο έργο της το τίτλο "Urban Love Stories”, ρωτάω: "Ονόμασα το φωτογραφικό μου έργο μου "Urban Love Stories" - "Αστική Αγάπη" πρώτα απ 'όλα γιατί είμαι άνθρωπος της πόλης και ξεκίνησα να φωτογραφίζω ζευγάρια της πόλης.Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι δεν είναι τόσο σημαντικό από που είναι τα ζευγάρι. Η λέξη Urban με ορίζει, και το έργο "Αστική Αγάπη"καθορίζει τα ζευγάρια που φωτογραφίζω."
Μπορείς να ορίσεις την αγάπη ρωτάω: "Το να ορίσεις την αγάπη ... είναι δύσκολο να δώσεις μια απάντηση. Για μένα όλα τα ζευγάρια που έχω φωτογραφήσει έχουν κάτι κοινό είναι παιχνιδιάρικα, συναισθηματικά, μερικές φορές βρώμικα, αισθάνομαι τον παλμό και τον χτύπο της καρδιάς τους, όταν κοιτάζονται. Δεν αναζητώ και να αποφασίσω ποια από αυτά είναι τρελά ερωτευμένα. Θα έλεγα ότι είναι μια σύγχρονη έρευνα του πως μοιάζει μια σχέση στον αιώνα μας."

Πως προετοιμάζεσαι πριν πας στο σπίτι ενός ζευγαριού αναρωτιέμαι: "Πριν φτάσω στο σπίτι ενός ζευγαριού, δε ξέρω σχεδόν τίποτα για το ζευγάρι. Είναι όλοι ξένοι για μένα πριν αρχίσουμε την φωτογράφηση.
Η μόνη επικοινωνία μαζί τους είναι μέσω των social media και των e-mail, ως εκ τούτου, ξεκινάω κάθε φωτογράφιση, χωρίς προκαταλήψεις ή προσδοκίες.
Με τον τρόπο αυτό, το "Urban Love Stories" προσφέρει μια νέα εξερεύνηση της αγάπης σε πολλές μορφές της:
Την προσφορά της, μερικές φορές παιχνιδιάρικη και άλλες φορές βρώμικη, αλλά απεικονίζει πάντα τη φυσική έλξη μεταξύ δύο ανθρώπων.
Δεν είναι εύκολο να μπεις στην ιδιωτική ζωή του ζευγαριού.
Θα πρέπει να τους χαλαρώσεις και να τους κάνεις να σε εμπιστευθούν, να είναι ανοικτή.
Προσπαθώ να τους πείσω ότι το θάρρος που δείχνουν και η ιστορία τους είναι μια τεράστια πηγή έμπνευσης για τους άλλους ανθρώπους."
"Ότι φωτογραφίζω είναι φυσικό, αφήνω τα ζευγάρια να κάνουν ότι θέλουν, αυτά που συνήθως κάνουν. Δεν θέλω να υποδυθούν την "αγάπη". Είναι πραγματικά ζευγάρια δεν είναι ηθοποιοί.Φωτογραφίζω μόνο ένα μέρος της πραγματικής σχέσης του ζευγαριού.
"Η φωτογραφίσει, διαρκεί συνήθως δύο ώρες, στη διάρκεια της οποίας πίνουμε ένα ποτό, μιλάμε και γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον καλύτερα." απαντά στην ερώτηση για το χρόνο που χρειάζεται για μια φωτογράφιση.
"Τι είναι αυτό που αναζητάς μέσα από το έργο σου, ρωτάω:
Κάθε ζευγάρι είναι διαφορετικό και η ιστορία του να είναι μοναδική.
Πολλοί άνθρωποι βρίσκουν ότι αυτό το είδος φωτογραφίας τους εμπνέει γιατί η αγάπη όλους μας καθοδηγεί, μας κάνει να κλαίμε, να ανακαλύπτουμε, να θυμώνουμε, να είμαστε ευτυχισμένοι ... είναι μέσα στη καρδιάς μας.
Ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι όλοι κάνουμε τα ίδια πράγματα, αισθάνονται, ονειρεύονται με τον ίδιο τρόπο, η επιθυμία να είναι κοντά σε κάποιον.
Δεν αναζητάω την ποσότητα.
Θέλω να έρθετε σε επαφή με πολύ ωραίους και δροσερούς ανθρώπους. Με hippie.
Όταν λέω hippie εννοώ ανοιχτόμυαλους που να θέλουν να τολμήσουν να κάνουν νέα πράγματα, να πειραματιστούν με κάτι ωραίο όπως για παράδειγμα να φωτογραφηθούν σε ιδιαίτερες στιγμές τους και προσθέτει:"Όλα αλλάζουν. Τίποτα δεν παραμένει το ίδιο για πάντα.
Η σχέση των δύο νεαρών ατόμων δεν παραμένει η ίδια μετά από 20 χρόνια.
Το μόνο που θέλω είναι να ενθαρρύνω τους ανθρώπους να κάνουν νέα πράγματα, να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό, να πιέσουν τα όριά τους, να θέσουν ένα στόχο.
Να τα ανακαλύψουν όλα αυτά μέσα από τη φωτογράφηση μου, να ανακαλύψουν τον εαυτό τους και να τον δουν από διαφορετική σκοπιά".
Είναι τέχνη να φωτογραφίζεις τις προσωπικές στιγμές των ανθρώπων αναρωτιέμαι: "Για μένα να συλλαμβάνω με τον φακό μου τόσο προσωπικές εικόνες σημαίνει τέχνη.
Δεν είναι τόσο εύκολο να φωτογραφίζεις δύο αγνώστους με ένα όμορφο τρόπο, να τις κάνεις προσωπικές.
Θα ήθελα οι άνθρωποι να εκλαμβάνουν τις φωτογραφίες μου με τον τρόπο που τους έχω δημιουργήσει.
Για μερικούς ανθρώπους οι φωτογραφίες μου ίσως είναι πάρα πολύ ζαχαρένιες, σκηνοθετημένες, γκλάμουρ.
Για εμένα είναι φωτογραφίες ερωτευμένων ζευγαριών, ζευγαριών που με εμπιστεύονται και μου αρέσει αυτό το συναίσθημα.
Επίσης προσπαθώ να έχω μια ευαίσθητη και φιλική προσέγγιση.
Και αυτή η προσέγγιση μπορεί να διαφέρει από ζευγάρι σε ζευγάρι.
Έχω μια απλή ιδέα.
Μέσω των φωτογραφιών μου θέλω να κάνω τους ανθρώπους να ονειρεύονται."
Τι συμβουλές θα έδινες στα ζευγάρια είναι η επόμενη ερώτησή μου: "Αν έχετε σύντροφο, απλά πάρτε τον μια αγκαλιά, δώστε του ένα φιλί και μιλήστε του. Εάν δεν έχετε δίπλα σας ένα τέτοιο άτομο, συνεχίστε να ψάχνετε για την αδερφή ψυχή σας, μην εγκαταλείπετε την προσπάθεια και το όνειρο. Μην ξεχνάτε ότι η θετική ενέργεια προσελκύει θετικά, όμορφα πράγματα. Ένας άνθρωπος χωρίς όνειρα είναι νεκρός.
Επίσης, σε αυτό το έργο βάζω όλη την ενέργειά μου. Αυτό είναι όλο δούναι και λαβείν. Δίνω τη δυνατότητα σε ζευγάρια να δουν τον εαυτό τους μέσα από τα μάτια μου.
Σκοπός δεν είναι να δείξουμε πόσο τέλεια μπορεί να είναι η σύνθεση των φωτογραφιών σας και κατά πόσο αυτές οι φωτογραφίες είναι σωστές.
Πιστεύω ότι είναι σημαντικό τα ζευγάρι να αισθάνονται την ιστορία τους πίσω από την φωτογράφηση."
"Ο λόγος που θέλω να φωτογραφίσω ζευγάρια από διαφορετικές χώρες είναι ίσως γιατί θέλω να βρω τις πολιτισμικές διαφορές ή για να αποδείξω ότι οι άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο με τον ίδιο τρόπο ανεξάρτητα από το πού ζουν.
Ίσως να είμαι σε θέση να καθορίσω την αγάπη, αυτό που κάνει τους ανθρώπους να γυρίζουν τον κόσμο ανάποδα.", απαντά στην ερώτηση γιατί θέλει να φωτογραφίζει ζευγάρια από διαφορετικές χώρες.
Όσο αφορά για το τι είναι αυτό που σκέφτεται για το μέλλον, απαντά: "Θα ήταν συναρπαστικό να φωτογραφίσω ζευγάρια από την Ελλάδα.
Προτρέπω ζευγάρια κάθε ηλικίας που επιθυμούν να συμμετάσχουν στο έργο μου να επικοινωνήσουν μαζί μου.
Φέτος θα φωτογραφίσω ζευγάρια στις Βρυξέλλες, τη Βουδαπέστη, το Λουξεμβούργο, το Άμστερνταμ, το Μόναχο, τη Βενετία, τη Βερόνα, το Αμβούργο, το Ντίσελντορφ και προσπαθώ να δημιουργήσει νέους προορισμούς".
Η παραγωγή του Urban Love Stories έχει γίνει από το The GroundTruth Project's Emerging Photographers.
Η Natalia έχει προγραμματίσει να φωτογραφίσει ζευγάρια και στην Ελλάδα. Αν θέλετε και εσείς να λάβετε μέρος σε αυτό το project επικοινωνήστε μαζί της μέσω email.

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Οι καλύτερες ταξιδιωτικές φωτογραφίες του 2015 του National Geographic

Ψαράδες στην Tokushima της Ιαπωνίας με λάμπες προσπαθούν να συγκεντρώσουν γύρω τους τα χέλια ώστε να τα ψαρέψουν πιό εύκολα.
Φωτογραφία:Asahi Shimbun / Getty Images

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Ο Γιάννης Μπεχράκης είναι ο φωτογράφος της χρονιάς 2015 για την Guardian

Το γραφείο εικόνας της βρετανικής εφημερίδα The Guardian επέλεξε τον Γιάννη Μπεχράκη  σαν φωτογράφο της φετινής χρονιάς .
Αιτία της βράβευσης οι εκπληκτικές στιγμές που συνέλαβε και κράτησε μετέωρες στο χρόνο από τις μεγαλύτερες ιστορίες του 2015 - την κρίση των προσφύγων και την οικονομική κατάρρευση στην πατρίδα του και πατρίδας μας, της Ελλάδας.
Για την προσφυγική κρίση φωτογραφίζει και λέει:



"Φωτογραφίζω θέματα προσφύγων και μεταναστών τα τελευταία 25 χρόνια, αλλά αυτή τη χρονιά ήταν διαφορετικά γιατί οι πρόσφυγες, έφθαναν στην πατρίδα μου"...
"Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν η συναισθηματική εμπλοκή. Ήταν τόσο λυπηρό να βλέπω το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά"...
"Μιά μέρα καθώς φωτογράφιζα παρατήρησα κίνηση στο νερό,νόμισα πως κάποιος έπεσε από τη βάρκα,εστίασα χρησιμοποιώντας φακό για μεγάλη απόσταση,τότε είδα ένα πτερύγιο. Ένα δελφίνι πηδούσε μπροστά από τη βάρκα. Ήταν μιά μαγική στιγμή. Ήταν σαν το δελφίνι να έδειχνε το δρόμο και να καλωσόριζε τους ανθρώπους"...
Για το οικονομικό δράμα στην Ελλάδα φωτογραφίζει και λέει:



Είναι πολύ δύσκολο να εργάζομαι πάνω σε αυτό το μεγάλο θέμα σήμερα στην πατρίδα μου ... η συναισθηματική πίεση είναι τεράστια όταν βλέπεις τους φίλους και την οικογένειά σου να  υποφέρουν.
Έχω ήδη καλύψει τη  χρηματοπιστωτική κρίση  στην Ελλάδα από το 2010.
Στα  28 χρόνια καριέρας μου ως φωτορεπόρτερ του Reuters  η ιδέα να καλύψω   μια καταστροφή στη χώρα μου ήταν πάντα ένας εφιάλτης μέσα στο μυαλό μου. Έκανα ότι καλύτερο για να μείνω  αμερόληπτος, ενώ κάλυπτα  μια οικονομική και πολιτική κρίση που έμοιαζε αδιανόητο μέχρι φέτος.
Μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο, η κατάσταση όλο και χειροτέρευαι. Στην αρχή του 2015 έγινε σαφές ότι η Ελλάδα έμπαινε στο πιο δύσκολο μέρος της κρίσης. Είχαμε δύο εθνικές εκλογές, δημοψήφισμα, ελέγχους κεφαλαίων που επιβλήθηκαν και την ανεργία να κατέχει τα  υψηλότερο επίπεδα μέσα στην ΕΕ.

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

ο θάνατος της συζήτησης

ελεύθερη μετάφραση από μένα
από το ιστολόγιο
τoυ Babycakes Romero
"ήταν κάτι που παρατηρούσα ξανά και ξανά και ξανά, και ενίοτε, βίωνα από πρώτο χέρι...
ίδια συμπεριφορά...
ίδιες κινήσεις...
ίδια αφοσίωση...
υπήρχε μια συμμετρία σε αυτούς τους ανθρώπους, καθώς κλειδωμένοι όλοι  ταυτόχρονα, αλλά και  ο καθένας ξεχωριστά, στην ίδια σκηνή στην ίδια πράξη"
λέει σε συνέντευξη του ο Babycakes Romero...
και βέβαια μιλάει για τους ανθρώπους και τα κινητά τους
και συνεχίζει...
τα smartphones τους έχουν γίνει πιά εμπόδιο στην επικοινωνία τους με τα άλλα άτομα...
έχουν γίνει το κοινωνικό τους στήριγμα, για να κρύψουν την αμηχανία τους, για να γεμίσουν τη σιωπή
ενώ
ταυτόχρονα ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ η αμηχανία ΚΑΙ Η σιωπή...
τα smartphones  είναι ουσιαστικά επιτρέπουν στους ανθρώπους να αποσυρθούν  παρά να συμμετάσχουν...
όλος τους ο κόσμος τους είναι το κινητό τηλέφωνο και όχι το πρόσωπο που είναι δίπλα τους...
καθώς συνέχιζα να φωτογραφίζω αυτούς τους ανθρώπους παρατηρούσα πως φαίνονταν σαν να μην υπάρχουν σε αυτό τον κόσμο...
φαίνονταν σαν να ήταν καλωδιωμένοι σε έναν εικονικό κόσμο δικών τους επιλογών...
είναι παράλογο αλλά έβλεπα πως οι καλοί τρόποι συμπεριφοράς είχαν εξαφανιστεί για χάρη της  «επαφής»  με το κινητό τηλέφωνο το οποίο προηγείτο του ατόμου που ήταν δίπλα!!!
εξωφρενικό...
είναι τρελό να επιλέγουν όλα αυτά τα άτομα την ψηφιακή επικοινωνία – με κάποιον δηλαδή που είναι μακριά- παρά με κάποιον που βρίσκεται δίπλα στον ίδιο χώρο!!!
και μην νομίζετε ότι έχω κάτι με την τεχνολογία,αλλά αισθάνομαι πως έχει αρχίσει να επηρεάζει την κοινωνική συνοχή και πιστεύω πως πρέπει πιά να μάθουμε πότε πρέπει να την απενεργοποιούμε  και πότε να την ενεργοποιούμε ώστε να αποτρέψουμε τον κίνδυνο να βρεθούμε για μια ζωή εγκλωβισμένοι στον εικονικό κόσμο των καλωδίων...
είναι παράλογο αυτό που αχνοφαίνεται,αυτό που ψιθυρίζεται πως οι άνθρωποι αρχίζουν να αντλούν περισσότερη ευχαρίστηση από την  "αγκαλιά του  υπολογιστή τους" παρά από την  -αγκαλιά- παρέα ενός άλλου ατόμου...
προσωπικά βρίσκω την online επικοινωνία στείρα και ένα πολύ-πολύ  φτωχό υποκατάστατο της ανθρώπινης επικοινωνίας και ζεστασιάς 
βέβαια πιστεύω πως αυτό συμβαίνει διότι
 όταν προστατεύεσαι πίσω από μια οθόνη και είσαι οπλισμένος με ένα πληκτρολόγιο, δεν υποφέρεις από την  αγωνία ή την αμηχανία που θα είχες αν βρισκόσουν πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιο άλλο άτομο
και
είναι παράλογο οι άνθρωποι να  ψάχνουν όλο και περισσότερο στον εικονικό κόσμο για συναισθηματική κάλυψη από ό, τι στον πραγματικό κόσμο
και αυτό το μαρτυρούν οι φωτογραφίες μου
τις οποίες
δεν βγήκα στο δρόμο αναζητώντας τες
απλά τις συνάντησα μπροστά μου:
στην καφετέρια
στο εστιατόριο
στη στάση
στο λεωφορείο
στο πάρκο
και καμιά τους δεν είναι σκηνοθετημένη
διότι ποτές δεν στήνω τις φωτογραφίες μου, ποτέ,δεν με ενδιαφέρει...
θέλω να παρουσιάζω τον κόσμο όπως τον βλέπω, όχι όπως θα ήθελα να είναι...
βέβαια η απορρόφηση των ανθρώπων με τα κινητά τους έκανε τη δουλειά μου κάπως πιο εύκολη...
ονόμασα τη σειρά των φωτογραφιών μου  The death of conversation  - Ο θάνατος της συζήτησης-   και είναι όλες αποτέλεσμα των καθημερινών μου περιπλανήσεων στο Λονδίνο, την πόλη όπου γεννήθηκα, μεγάλωσα  και συνεχίζω να ζω!!!
θάνατος της συνομιλίας-11

Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Shoot_it: Χρυσό βραβείο για ελληνικό animation στο Χονγκ Κονγκ

Στιγμιότυπο από το μικρού μήκους animation “The gullible kiss of Mr. Patokos” 
Οι ελληνικές διακρίσεις στο εξωτερικό συνεχίζονται μέσα από τη δουλειά του Αλέξανδρου Αποστολάκη ο οποίος στο πλαίσιο του 5ου Διεθνούς Mobile Festival ταξίδεψε μέχρι το μακρινό Χονγκ Κονγκ και απέσπασε το χρυσό βραβείο για το animation «The Gullible Kiss of Mr Patokos».
Στις 26 Μαρτίου στο Χονγκ Κονγκ ένας Έλληνας καλλιτέχνης κατάφερε να στρέψει τα φώτα της δημοσιότητας επάνω του μέσα από την animated ταινία του μικρού μήκους:«The Gullible Kiss of Mr Patokos».
Πρόκειται για τον Αλέξανδρο Αποστολάκη ο οποίος εκπροσώπησε το ελληνικό φεστιβάλ φωτογραφίας και ταινιών μικρού μήκους, shoot_it στο 5ο Διεθνές Mobile Festival (HKIMFA).
Η υπερρεαλιστική ιστορία αγάπης που εμπνεύστηκε ο Αλ. Αποστολάκης και έχει ως κεντρικό θέμα τον έρωτα και την αυτοπροβολή στους γύρω μας κατάφερε, με την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, να διακριθεί και να αποσπάσει το Χρυσό Βραβείο Animation.
Ο νεαρός animater σε συνέντευξη που παραχώρησε στο elculture.gr αναφέρει ότι: «Η φύση της ταινίας είναι καθαρά συμβολική και όλα τα στοιχεία που την αποτελούν πέρασαν αυθόρμητα στο χαρτί.
Αργότερα, καθώς η εμψύχωση είναι μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο, παρατήρησα για πρώτη φορά ότι ο συμβολισμός, σε οποιαδήποτε μορφή ελεύθερης έκφρασης, είναι κάτι παραπάνω από αυτό που και ο ίδιος ο εκφραστής αντιλαμβάνεται».
Τη δεύτερη μεγάλη διάκριση του φεστιβάλ, το Golden Drama Award, κέρδισε η συμμετοχή του Ισραήλ, "Contacts" των Yogev Yefet και Nir Berger.  Μια ταινία που δείχνει πόσο μπορεί μια εφαρμογή όπως το WhatsApp να επηρεάσει μια σχέση.
Στιγμιότυπο από το μικρού μήκους animation “The gullible kiss of Mr. Patokos” 
Τι είναι το shoot_it:
Το shoot_it είναι φεστιβάλ φωτογραφίας και ταινιών μικρού μήκους, βασισμένος στη δημιουργική χρήση του κινητού τηλεφώνου ως μέσο έκφρασης.
Διεξάγεται για 6η συνεχή χρονιά με επιτυχία προβάλλοντας τις καλύτερες συμμετοχές του σε διεθνή κινηματογραφικά events, όπως τα Διεθνή βραβεία Κινητών για  ταινίες μικρού μήκους του Χονγκ Κονγκ, Βερολίνου και Πράγας αλλά και του δικού μας φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας.
Παράλληλα φροντίζει να αναδεικνύει τις καλύτερες συμμετοχές στην κατηγορία φωτογραφίας, διοργανώνοντας εκθέσεις φωτογραφίας.
Τα τελευταία δύο χρόνια,  έπειτα από αίτημα των δημιουργών άνοιξε τον κύκλο των συμμετοχών του σε μια ακόμα κατηγορία ταινιών μικρού μήκους, το animation.
Κριτήριο επιλογής τους είναι η ικανότητά τους να πουν την ιστορία τους μέσα από την περιορισμένη οθόνη του κινητού.
πηγές:

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Το πρόσωπο των ψυχικών διαταραχών μέσα από φωτογραφίες

Η φωτογράφος, Anne Betton, 37 ετών διαγνώστηκε με Διπολική Διαταραχή το 2009.
Έκανε καριέρα στον χώρο τον επιχειρήσεων αλλά ένα επεισόδιο μανίας που το ακολούθησε ένα επεισόδιο κατάθλιψης την ανάγκασε να εγκαταλείψει τη δουλειά της και να αναζητήσει ψυχιατρική βοήθεια.
Το 2012, αποφάσισε να αλλάξει ρότα στην καριέρα της και να ασχοληθεί με τις τέχνες.
Αυτή τη στιγμή έχει επικεντρωθεί στα πορτραίτα ανθρώπων που έχουν κάποια ψυχική ασθένεια.
Η συλλογή με τις φωτογραφίες της έχει τίτλο «Putting a face on mental illness» και απαθανατίζει ανθρώπους που πάσχουν.
Μέσα από το έργο της, η Betton αποσκοπεί στο να αποτυπώσει τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τις ψυχικές ασθένειες και να καταπολεμήσει το στίγμα που υπάρχει πίσω από διαταραχές όπως είναι η κατάθλιψη, η διπολική διαταραχή και η σχιζοφρένεια.
38 ετών, έχει πτυχίο τεχνολογίας.
Είναι σε σχέση και έχει 2 παιδιά.
Αυτή τη στιγμή προετοιμάζεται να δώσει εξετάσεις για να γίνει βοηθός νηπιαγωγού. 
38 ετών, είχε ξεκινήσει να σπουδάζει για να γίνει γιατρός αλλά η ασθένειά του διέκοψε τις σπουδές του.
Τελικά ανέκαμψε και πήρε δύο πτυχία.
 

47 ετών, παντρεμένη με 3 παιδιά.
Είναι πιστοποιημένη βοηθός νηπιαγωγού. 

52 ετών, παντρεμένος με 2 παιδιά. Εργάζεται σε γραφείο. 
27 ετών, έχει μεταπτυχιακό από τη Σορβόνη. 

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Tommy Ingberg-photographer and digital artist

Ο Tommy Ingberg είναι φωτογράφος και εικαστικός καλλιτέχνης με βάση του το  Upplands Väsby,στη Σουηδία...
από τότε που πήρε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή ''μια Practica με δύο φακούς'' στην ηλικία των 15, κατάλαβε το μεγάλο του  ενδιαφέρον για τη φωτογραφία...
μετά από αρκετά χρόνια εντατικής φωτογράφισης, αποκτά μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή που θα χρησιμοποιήσει σε πολλούς τομείς της φωτογραφίας
όπως
πορτραίτα
φωτογραφίες συναυλιών
φωτογραφία δρόμου
φωτογραφία της φύσης κ.τ.λ.
σήμερα, ασχολείται εντατικά και αποκλειστικά με το ασπρόμαυρο,γιατί δεν θέλει «το χρώμα να μην αποσπά την προσοχή του θεατή» όπως λέει μεταξύ άλλων,και το σουρεαλιστικό μοντάζ των φωτογραφιών του...
τα αποτελέσματα ονειρικά και άκρως σουρεαλιστικά!!!
Γιατί «ο σουρεαλισμός για μένα είναι μια προσπάθεια να εξηγήσω κάτι το αφηρημένο όπως μια σκέψη ή ένα συναίσθημα ή να εκφράσω κάτι που είναι κρυμένο στο υποσυνείδητο με μια εικόνα» όπως χαρακτιριστικά λέει σε συνεντεύξεις του...
Εδώ η ιστοσελίδα του:
και δυό συνεντεύξεις του με πάρα πολλές πληροφορίες για τον ίδιο και τη δουλειά του:
Μια σειρά δε από πέντε φωτογραφίες του πήραν το πρώτο βραβείο – χρυσό μετάλειο –  στην κατηγορία  Book/Fine Art and και Honorable Mention στην κατηγορία  Fine Art/Collage στον διαγωνισμό  Prix De La Photographie Paris του 2014
Ο διαγωνισμός είχε χιλιάδες συμμετοχές από 85 χώρες
οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι οι βραβευμένες: