Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Το πρόσωπο των ψυχικών διαταραχών μέσα από φωτογραφίες

Η φωτογράφος, Anne Betton, 37 ετών διαγνώστηκε με Διπολική Διαταραχή το 2009.
Έκανε καριέρα στον χώρο τον επιχειρήσεων αλλά ένα επεισόδιο μανίας που το ακολούθησε ένα επεισόδιο κατάθλιψης την ανάγκασε να εγκαταλείψει τη δουλειά της και να αναζητήσει ψυχιατρική βοήθεια.
Το 2012, αποφάσισε να αλλάξει ρότα στην καριέρα της και να ασχοληθεί με τις τέχνες.
Αυτή τη στιγμή έχει επικεντρωθεί στα πορτραίτα ανθρώπων που έχουν κάποια ψυχική ασθένεια.
Η συλλογή με τις φωτογραφίες της έχει τίτλο «Putting a face on mental illness» και απαθανατίζει ανθρώπους που πάσχουν.
Μέσα από το έργο της, η Betton αποσκοπεί στο να αποτυπώσει τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τις ψυχικές ασθένειες και να καταπολεμήσει το στίγμα που υπάρχει πίσω από διαταραχές όπως είναι η κατάθλιψη, η διπολική διαταραχή και η σχιζοφρένεια.
38 ετών, έχει πτυχίο τεχνολογίας.
Είναι σε σχέση και έχει 2 παιδιά.
Αυτή τη στιγμή προετοιμάζεται να δώσει εξετάσεις για να γίνει βοηθός νηπιαγωγού. 
38 ετών, είχε ξεκινήσει να σπουδάζει για να γίνει γιατρός αλλά η ασθένειά του διέκοψε τις σπουδές του.
Τελικά ανέκαμψε και πήρε δύο πτυχία.
 

47 ετών, παντρεμένη με 3 παιδιά.
Είναι πιστοποιημένη βοηθός νηπιαγωγού. 

52 ετών, παντρεμένος με 2 παιδιά. Εργάζεται σε γραφείο. 
27 ετών, έχει μεταπτυχιακό από τη Σορβόνη. 

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Tommy Ingberg-photographer and digital artist

Ο Tommy Ingberg είναι φωτογράφος και εικαστικός καλλιτέχνης με βάση του το  Upplands Väsby,στη Σουηδία...
από τότε που πήρε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή ''μια Practica με δύο φακούς'' στην ηλικία των 15, κατάλαβε το μεγάλο του  ενδιαφέρον για τη φωτογραφία...
μετά από αρκετά χρόνια εντατικής φωτογράφισης, αποκτά μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή που θα χρησιμοποιήσει σε πολλούς τομείς της φωτογραφίας
όπως
πορτραίτα
φωτογραφίες συναυλιών
φωτογραφία δρόμου
φωτογραφία της φύσης κ.τ.λ.
σήμερα, ασχολείται εντατικά και αποκλειστικά με το ασπρόμαυρο,γιατί δεν θέλει «το χρώμα να μην αποσπά την προσοχή του θεατή» όπως λέει μεταξύ άλλων,και το σουρεαλιστικό μοντάζ των φωτογραφιών του...
τα αποτελέσματα ονειρικά και άκρως σουρεαλιστικά!!!
Γιατί «ο σουρεαλισμός για μένα είναι μια προσπάθεια να εξηγήσω κάτι το αφηρημένο όπως μια σκέψη ή ένα συναίσθημα ή να εκφράσω κάτι που είναι κρυμένο στο υποσυνείδητο με μια εικόνα» όπως χαρακτιριστικά λέει σε συνεντεύξεις του...
Εδώ η ιστοσελίδα του:
και δυό συνεντεύξεις του με πάρα πολλές πληροφορίες για τον ίδιο και τη δουλειά του:
Μια σειρά δε από πέντε φωτογραφίες του πήραν το πρώτο βραβείο – χρυσό μετάλειο –  στην κατηγορία  Book/Fine Art and και Honorable Mention στην κατηγορία  Fine Art/Collage στον διαγωνισμό  Prix De La Photographie Paris του 2014
Ο διαγωνισμός είχε χιλιάδες συμμετοχές από 85 χώρες
οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι οι βραβευμένες:




Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Thomas Barbey και οι ονειρικές φωτογραφίες του




















Tom Hooker ή Thomas Barbey
ο Αμερικανός τραγουδιστής και φωτογράφος που μαγεύει με τα περίεργα και μυστήρια φωτομοντάζ του
τα οποία παίζουν προκλητικά με την οπτική λογική μας
και
μας προκαλούν με χιλιάδες ερμηνείες
http://www.artifactsgallery.com/art.asp?!=A&ID=787
σε όλες τις φωτογραφίες του ο Thomas Barbey δεν χρησιμοποιεί προγράμματα επεξεργασίας εικόνας
χρησιμοποιεί δηλαδή τον παραδοσιακό τρόπο
λήψης με αρνητικό και εκτύπωσης!!!
http://thomasbarbey.com/


Sable dream



Art By Thomas Barbey

Art By Thomas Barbey



Art By Thomas Barbey

Art By Thomas Barbey

Art By Thomas Barbey

Art By Thomas Barbey

Art By Thomas Barbey

Art By Thomas Barbey

Art By Thomas Barbey

Art By Thomas Barbey

Art By Thomas Barbey
όλες οι φωτογραφίες είναι από:
Art By Thomas Barbey
https://www.google.com

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Βιμ Βέντερς και Χουλιάνο Ριμπέιρο Σαλγάδο- «Το αλάτι της Γης» («The salt of the earth», Ιταλία/ Βραζιλία/ Γαλλία, 2014)

«Το αλάτι της Γης» («The salt of the earth», Ιταλία/ Βραζιλία/ Γαλλία, 2014) ντοκιμαντέρ των Βιμ Βέντερς, Χουλιάνο Ριμπέιρο Σαλγάδο
O Βιμ Βέντερς γνώριζε τη φωτογραφική δουλειά του Σεμπαστιάο Σαλγάδο παραπάνω από 20 χρόνια προτού αποφασίσει να ασχοληθεί μαζί της στο ντοκιμαντέρ «Το αλάτι της Γης».
Αυτός ακριβώς ο θαυμασμός του γερμανού σκηνοθέτη απέναντι στη δουλειά του βραζιλιάνου φωτογράφου ήταν που τον ώθησε να τον συναντήσει.
Ανάμεσα στους δύο καλλιτέχνες αναπτύχθηκε μια υπέροχη φιλία και ο Σαλγάδο κάλεσε τον Βέντερς σε ένα ταξίδι «χωρίς ιδιαίτερο στόχο», στο οποίο θα συμμετείχε και ο γιος του φωτογράφου, κινηματογραφιστής Χουλιάνο Ριμπέιρο Σαλγάδο.
Ετσι γεννήθηκε «Το αλάτι της Γης», ένα ιδιαίτερο ταξίδι στον κόσμο του φωτογράφου ή καλύτερα ένα ταξίδι στον κόσμο μας μέσα από τη ματιά και φαντασία ενός ιδιαίτερου, αν όχι μοναδικού, φωτογράφου.
Με 50 χρόνια εμπειρίας (στα περισσότερα από τα οποία βοηθός του ήταν η γυναίκα του Λέλια) ο Σαλγάδο έχει βρεθεί απέναντι σε πολλές καταστάσεις, αυτόπτης μάρτυρας πολλών τραγωδιών.
Μια ανθρώπινη σφαγή στη Ρουάντα, ένα χρυσωρυχείο στη Βραζιλία, μια δασική καταστροφή στην πατρίδα του. Οπως ο ίδιος το θέτει, «βρισκόταν στην καρδιά του σκότους».
Ο Βέντερς φωτίζει αυτό το σκοτάδι και αναζητεί τη λάμψη της αισιοδοξίας: ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας αποτυπώνει το αναπάντεχο ταξίδι της οικογένειας Σαλγάδο στη Βραζιλία.
Η οικογένεια Σαλγάδο επιστρέφει στο κτήμα Αλμορές της Βραζιλίας με στόχο να φυτευθούν 2.000.000 δέντρα - ένα στοίχημα των Σαλγάδος για την αναδάσωση και κατά προέκταση για τη σωτηρία της περιοχής.
Οι καρποί αυτής της προσπάθειας έχουν ήδη αρχίσει να φαίνονται και διόλου τυχαία η τελευταία φωτογραφική δουλειά του Σεμπαστιάο Σαλγάδο λέγεται «Γένεσις» («Genesis») και είναι εμπνευσμένη από τη φύση.
http://www.tovima.gr

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

το μαύρο κουτί

Όσο ζούσε δεν την ήξερε κανείς.
Μια γεροντοκόρη νταντά στο Σικάγο, απόμακρη και εμμονική, που είχε ένα μυστικό. Φωτογράφιζε ό,τι έβλεπε στους δρόμους της μεταπολεμικής Αμερικής.
Σήμερα, θεωρείται η νέα αποκάλυψη. Το όνομά της είναι Vivian Maier.

Ο νεαρός John Maloof είναι κτηματομεσίτης, ερασιτέχνης ιστορικός και συλλέκτης.
Από αυτούς που χαλούν περιουσίες στις δημοπρασίες ελπίζοντας ότι θα βρουν χρυσό.
Την πρώτη φορά που είδε τις φωτογραφίες της Vivian Maier το 2007 δεν έδωσε μεγάλη σημασία.
Αγόρασε το πρώτο κουτί 400 δολάρια, αναζήτησε το όνομά της στο Google, δεν βρήκε τίποτα και τις άφησε στην άκρη.
Μόνο που τις επόμενες μέρες έβλεπε και ξαναέβλεπε τα αρνητικά ανακαλύπτοντας πράγματα που την πρώτη φορά του είχαν διαφύγει.
Σε λίγους μήνες συνέλεξε το περισσότερο υλικό όπου και αν το βρήκε.
Πράγμα όχι και τόσο εύκολο.
Η Vivian ήταν μεγάλη, χωρίς συγγενή, ζούσε τις περισσότερες μέρες στο δρόμο με αποτέλεσμα να αδυνατεί να πληρώσει τις αποθήκες που διατηρούσε το υλικό της.
Αυτός ήταν ο λόγος που ο ιδιοκτήτης αποφάσισε να βγάλει τις κούτες της σε δημοπρασία χωρίς καν να την ενημερώσει.
Πάνω από 100.000, ασπρόμαυρες κυρίως, φωτογραφίες, αποκόμματα εφημερίδων και μαγνητοφωνημένες ταινίες με συνεντεύξεις αυτών που φωτογράφιζε στοιβαγμένα σε 200, σκοροφαγωμένες σχεδόν, βαλίτσες.
Μια μονόχνοτη νταντά από Γαλλίδα μητέρα και Αυστριακό πατέρα που φωτογράφιζε στους δρόμους με μια Rolleiflex δεν ήταν είδηση.
Οι φωτογραφίες της, όμως, ήταν.
Για την ακρίβεια, η φλέβα χρυσού που ήλπιζε ο John Maloof.
Η μεταπολεμική Αμερική, το Σικάγο, η Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες της δεκαετίας του '50 και του ‘60, οι μετανάστες, οι φτωχές συνοικίες, τα εγκλήματα και αρκετά πορτρέτα της, πιθανόν, όπως έγραψε αργότερα το New Yorker, «γιατί μέσα από τις φωτογραφίες προσπαθούσε να ανακαλύψει τον εαυτό της».
Όσο ζούσε δεν προσπάθησε ποτέ να τις δημοσιεύσει.
Το αντίθετο.
Έβαζε ρήτρα σε κάθε συμβόλαιο να έχει ένα προσωπικό χώρο και μια μπανιέρα για να τα τυπώνει και απαγόρευε σε οποιοδήποτε την πρόσβαση στο σκοτεινό της δωμάτιο.
New York, 1956.
Το γεγονός ότι ήταν νταντά, σχεδόν αόρατη στα μάτια του κόσμου, της επέτρεπε να πάει εκεί που δεν μπορούσε άλλος.
Το 2008 ο Μaloof αποφασίζει να κυκλοφορήσει τις πρώτες φωτογραφίες, αλλά περνούν απαρατήρητες.
Ένα χρόνο αργότερα τις ανεβάζει στο Flickr και το θέμα γίνεται γρήγορα ανάρπαστο. Από τότε όλα είναι ιστορία.
Δεκάδες δημοσιεύσεις σε όλα τα μέσα και εκθέσεις όπου γίνεται πάντα κοσμοσυρροή.
«H  Vivian Maier», έγραψε η Guardian, «ήταν φεμινίστρια χωρίς να το ξέρει.
 Έμαθε αγγλικά παρακολουθώντας ταινίες και ξόδεψε και την τελευταία πένα από την πώληση της οικογενειακής αγροικίας σε ένα χωριό της Γαλλίας για να κάνει το γύρο του κόσμου φωτογραφίζοντας».
Chicago, 16 Αυγούστου 1956
To 2013 βγήκε το πρώτο ντοκιμαντέρ για τη ζωή της με τίτλο «Finding Vivian Maier» καταγράφοντας όλες τις άγνωστες λεπτομέρειες μιας συνηθισμένης ζωής μιας μη συνηθισμένης γυναίκας, ενώ τον Οκτώβριο 2014 κυκλοφόρησε η μονογραφία Vivian Maier-A Photographer Found (λεπτομέρεια: η Maier πέθανε το 2009 από πνευμονία σε γηροκομείο χωρίς να προλάβει να δει την αναγνώριση).
Μετά τη δημοσιότητα ένας μακρινός ανιψιός της από τη Γαλλία που δεν ήξερε την ύπαρξή της, ξεκίνησε δικαστικό αγώνα εναντίον του Maloof αφού οι φωτογραφίες αξίζουν πλέον χιλιάδες δολάρια.
New York, Μάρτιος 1954.
New York
Ο Kirk Douglas στην πρεμιέρα του Spartacus. Chicago Οκτώβριος 1960.
New York, 3 Σεπτεμβρίου 1954
Κείμενο: Ρόζα Κράμερη
πηγή πληροφόρησης:http://www.hommemagazine.gr