Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

καθώς έψαχνα σχήματα στα βότσαλα, γυρεύοντας ρυθμούς...

 Επί σκηνής


Η θάλασσα- πως έγινε έτσι η θάλασσα;

Άργησα χρόνια στα βουνά-
με τύφλωσαν οι πυγολαμπίδες.

Τώρα σε τούτο τ᾿ ακρογιάλι περιμένω
ν᾿ αράξει ένας άνθρωπος
ένα υπόλειμμα, μιὰ σχεδία.

Μὰ μπορεί να κακοφορμίσει η θάλασσα;
Ένα δελφίνι την έσκισε μία φορὰ
κι ακόμη μιά φορὰ
η άκρη του φτερού ενὸς γλάρου.

Κι όμως ήταν γλυκὸ το κύμα
οπου έπεφτα παιδὶ και κολυμπούσα
κι ακόμη σὰν ήμουν παλικάρι

καθώς έψαχνα σχήματα στα βότσαλα,
γυρεύοντας ρυθμούς,

μου μίλησε ο Θαλασσινὸς Γέρος:

«Εγω είμαι ο τόπος σου
ίσως να μην είμαι κανείς
αλλά μπορώ να γίνω αυτό που θέλεις».


                       Και είναι βέβαια Σεφέρης.............. 
ntina

4 σχόλια:

  1. Από τα αγαπημένα μου του Σεφέρη το ποίημα που διάλεξες.

    Η φωτογραφία είναι κανονική ή αποτέλεσμα σύνθεσης με photoshop;

    Αυτή η αδιατάρακτη γαλήνη της θάλασσας που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον ανταριασμένο ουρανό... οι άνθρωποι που αγναντεύουν αμέριμνοι... ο ήλιος που παρά τη συννεφιά δημιουργεί σκιές πάνω στα βότσαλα... ή κάποιο κακό πέρασε ή κάποιο κακό κυοφορείται - ανάλογα με το βαθμό της αισιοδοξίας μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. από τα πολλά αγαπημένα μου φίλη ΝΕΡΕΝΙΑ...κάθε φορά που το διαβάζω και καινούργια σχήματα βρίσκω κρυμμένα μέσα......όχι η φωτογραφία δεν είναι σύνθεση....έτσι ακριβώς ήταν εκείνο το πρωινό...λίγο μετά τις δέκα αυτός ο αγαπημένος μου κόλπος...ο Κορινθιακός.......
    την καλησπέρα μου!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ευχαριστώ,είναι έπαινος για μένα ένα τέτοιο δικό σας σχόλιο........

    ΑπάντησηΔιαγραφή