Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2008

...χρόνος..........

Πάλι από το βιβλίο του Glifford Pickover -Χρόνος οδηγός για ταξιδιώτες-
Υπήρχε ένα νεαρό ζευγάρι που λέγονταν Φωτεινοί
Που μπορούσαν να κάνουν έρωτα ταχύτερα από το φως
Ξεκίνησαν μια μέρα
Με τρόπο σχετικιστικό
Και συνέχισαν το προηγούμενο βράδυ
(Ανώνυμος φοιτητής του ΜΙΤ)

Glifford A.Pockover

Η φωτογραφική μου μηχανή...ο ξερός ήχος απο το φωτοφράχτη που πέφτει... Τα βιβλία μου...πάω σε άλλους χρόνους...σε άλλες πραγματικότητες...
//ΧΡΟΝΟΣ οδηγός για ταξιδιώτες// και γράφει ο Glifford A.Pickover -Η Κωνσταντία έχει δάκρυα στα μάτια.τεντώνει τους καρπούς της λέγοντας.''Ξέρω. Μπορούμε να πάμε οπουδήποτε.Συντρίψαμε το χρόνο''. Σου σφίγγει το χέρι.Νομίζεις ότι μοιάζει με θεά λουσμένη στις λαμπρές ρόζ ακτίνες του ήλιου.Αισθάνεσαι το χέρι της ζεστό.
Σταματάς.Για να πούμε την αλήθεια,είναι ανυπόφορο.Γνωρίζεις τώρα γιατί αυτή η ήσυχη ζωή φαίνεται σαν μια μέλλουσα ζωή,σαν ένα όνειρο,εξωπραγματική.Αυτό συμβαίνει διότι στα βάθη της καρδιά σου γνωρίζεις ότι μπορεί να επαναληφθεί,να βελτιωθεί και να ξαναβιωθεί με μικρές αλλαγές και χωρίς λύπη. Είσαι παντογνώστης, πανταχού παρών,παντοδύναμος.Δεν θα νιώσεις ποτέ πια πόνο, μοναξιά ή τρόμο.Όλο αυτό το όμορφο παιχνίδισμα μορφής και χρώματος και φωτός στη θάλασσα και στα μάτια των ανθρώπων,δεν είναι τίποτα περισσότερο απο ένα παιχνίδι ψευδαισθήσεων του χωρόχρονου.

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2008

Σκέψεις ασύνδετες...

 Όλοι μιλούν πολύ...Δεν έχουν τίποτα να πούν...
Το ήξερε άραγε από τότε ο Βιτγκενστάιν όταν έλεγε... //Όλα αυτά για τα οποία σήμερα φλυαρούν,τα όρισα στο βιβλίο μου (Tractatus) με το να μείνω σιωπηλός γι'αυτά//?
                                        ntina

βροχή ή δάκρυα - έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε -

Μ' έκλεισε μέσα η βροχή
και μένω τώρα να εξαρτιέμαι από σταγόνες.
Όμως πού ξέρω αν αυτό είναι βροχή
ή δάκρυα από τον μέσα ουρανό μιας μνήμης;
Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω
τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,
αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.

“Εύρον πρασίνην πέτραν ωραιοτάτην, ελθέ αμέσως. Ζορμπάς”

'Οπου μια μέρα έλαβα ένα τηλεγράφημα:
"Εύρον πρασίνην πέτραν ωραιοτάτην,
ελθέ αμέσως. Ζορμπάς"

 ...................Ηταν η εποχή που ακούγουνταν οι πρώτες μακρινές βροντές της καταιγίδας που είχε κιόλα κινήσει καταπάνω στη γης. Ο παγκόσμιος πόλεμος. Εκατομμύρια άνθρωποι έτρεμαν, θωρώντας την πείνα, τη σφαγή, την παραφροσύνη νά' ρχουνται. 'Ολοι οι δαιμόνοι του ανθρώπου είχαν ξυπνήσει και διψούσαν για αίμα. 
......................................................................................Μέσα σε τέτοιες φαρμακερές μέρες έλαβα το τηλεγράφημα του Ζορμπά. Στην αρχή θύμωσα, ο κόσμος χάνεται, κιντυνεύει η ζωή κι η τιμή κι η ψυχή του ανθρώπου, κι ορίστε τώρα ένα τηλεγράφημα να κινήσεις, να κάμεις χίλια μίλια για να δεις μιαν όμορφη πράσινη πέτρα! Ανάθεμα είπα στην ομορφιά, γιατί 'ναι άκαρδη και δεν νοιάζεται για τον πόνο του ανθρώπου.
..............................Μα ξαφνικά τρόμαξα, ο θυμός είχε κιόλας ξεθυμάνει κι ένιωθα με φρίκη πως η απάνθρωπη αυτή κραυγή του Ζορμπά αποκρίνουνταν σε άλλη απάνθρωπη μέσα μου κραυγή. 'Ενα άγριο όρνιο μέσα μου τίναξε τα φτερά του να φύγει. 'Ομως δεν έφυγα. δεν τόλμησα πάλι, δεν κίνησα να πάω, δεν ακολούθησα τη θεϊκιά θηριώδη μέσα μου κραυγή, δεν έκαμα μια γεναία παράλογη πράξη. Ακολούθησα την κρύα ανθρώπινη φωνή του λογικού, πήρα την πένα κι έγραψα του Ζορμπά και του εξηγούσα... και αυτός μου αποκρίθηκε:''Είσαι, και να με συμπαθάς, αφεντικό, καλαμαράς. Μπορούσες κι εσύ, κακομοίρη, μια φορά στη ζωή σου να δεις μιαν όμορφη πράσινη πέτρα και δεν την είδες. Μα το Θεό, κάθουμαι κάποτε, όταν δεν έχω δουλειά, και λέω με το νου μου: «Υπάρχει, δεν υπάρχει Κόλαση;» μα χτες που έλαβα το γράμμα σου, είπα: « Σίγουρα πρέπει να υπάρχει Κόλαση για μερικούς καλαμαράδες»
ntina

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2008

Ζάπειο......μιά μέρα

Ξαφνιάστηκε η Αφροδίτη...
Μ'αρέσει να παίζω...
με τις φωτογραφίες μου...
ntina

......cartier-bresson...κώστας μάνος....

Κώστας Μάνος //Νομίζω ότι σε μερικές φωτογραφίες,η εικόνα είναι πιο σημαντική από το θέμα-το θέμα της εικόνας είναι η φωτογραφία.//
-Μου αρέσει να σκέφτομαι κάθε επιτυχημένη φωτογραφία σαν ένα ειδικό γεγονός και θέλω κάθε φωτογραφία μου να είναι ξεχωριστή, παρά το γεγονός ότι παραμένει μέρος του συνόλου.//
...και ο μεγάλος Cartier-Bresson//Ο χρόνος τρέχει και ρέει και μόνο ο θάνατός μας κατορθώνει να τον συλλάβει.Η φωτογραφία είναι μιά λεπίδα γκιλοτίνας που συλλαμβάνει στην αιωνιότητα τη στιγμή που την θάμπωσε!!!//

Μεγάλοι φωτογράφοι έχουν πει...


Elliott Erwitt //Όταν δημιουργείται η φωτογραφία,γίνεται χωρίς καμία προσπάθεια,σαν ένα δώρο όπου δεν χωρούν ερωτήσεις αλλά ούτε και αναλύσεις.//

και μία ρήση του Steve McCurry που κάθε φορά που την βρίσκω μπροστά μου με κάνει και ονειρεύομαι...!!! //Εάν θα έπρεπε να σταματήσω να φωτογραφίζω,νομίζω ότι θα συνέχιζα να ταξιδεύω.Είναι σαν να διασταυρώνεται το ταξίδι με την φωτογραφία.Και με γοητεύουν και τα δύο.

Έτσι,εάν δεν είχα αφιερωθεί στη φωτογραφία,θα ήμουν ένας επαγγελματίας νομάς.//

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2008

Μεσουράνιο φεγγάρι

ntina
Σ᾽αναζητώ, σ᾽αγγίζω, σ᾽αφουγκράζομαι,
Το είναι σου αφουγκράζομαι τη σιωπή σου.

Περνώ μέσα στη νύχτα σου την πορφυρή.

Την πολύφωτη νύχτα σου, σα θάλασσα,
Θάλασσα κλειστή μές στις ακτές σου.

Θάλασσα διάφανη, βαθειά.

Όπου πλανιέται σιωπηλά το μεσονύχτιο φως,
Το μεσουράνιο κυρτό φεγγάρι σου. 
Γιώργος Θέμελης

ο μουσικός

……Συχνά τη νύχτα, χωρὶς να το καταλάβω, ἔφτανα σε μια άλλη πόλη, δεν υπήρχε παρά μόνο ἕνας γέρος, που ονειρευόταν κάποτε να γίνει μουσικός, και τώρα καθόταν μισόγυμνος μες στη βροχή – με το σακάκι του είχε σκεπάσει πάνω στα γόνατα του ένα παλιό, φανταστικο βιολί, «το ακούς;» μου λέει, «ναί, του λέω, πάντα το άκουγα»,
……ενώ στὸ βάθος του δρόμου το άγαλμα διηγόταν στα πουλιά το αληθινό
ταξίδι.  



Τάσος Λειβαδίτης
ntina

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2008

στη γης ετούτη βρίσκεται μονάχα ο αγώνας για τη λευτεριά

...Η λευτεριά δεν έχει σκοπό...
μήτε βρίσκεται στη γης ετούτη - στη γης ετούτη βρίσκεται μονάχα ο αγώνας για τη λευτεριά...
αγωνιζόμαστε για τα άφταστα, και γι' αυτό ο άνθρωπος έπαψε να είναι ζώο....

ntina

τάδε έφη τζαρατούστρα

!!!!!!!!!!!!
Ο Λύκος βγήκε στα βουνά,
τον αδερφό του τον φονιά,
τον Άγιον Ήλιο ν’ ανταμώσει
κι ένα στιχάκι να του δώσει.

Χαίρε ο που μεσουρανείς
κι όλη τη Γη ζωογονείς,
που βασιλεύεις όταν δύων

ω ακατάσβεστο αιδοίον.

ntina

Νυχτερινό

!!!!!!!!!!!!!!!!
Ἕνα φεγγάρι πράσινο, μεγάλο,
ποὺ λάμπει μέσ᾿ τη νύχτα -τίποτ᾿ άλλο.

Μια φωνή γρικιέται μέσ᾿ το σάλο
και που σε λίγο παύει -τίποτ᾿άλλο.

Πέρα μακριά, κάποιο στερνο σινιάλο
του καραβιού που φεύγει -τίποτ᾿άλλο.

Και μόνον εν παράπονο μεγάλο
στα βάθη του μυαλού μου. -Τίποτ᾿άλλο.

ntina

Κοιτάζοντας ένα οπάλιο μισό γκρίζο


Κοιτάζοντας ένα οπάλιο μισό γκρίζο
θυμήθηκα δυό ωραία γκρίζα μάτια
που είδα· θάναι είκοσι χρόνια πριν... 
.....................................
Για ένα μήνα αγαπηθήκαμε. 
Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη, 
για να εργασθεί εκεί, και πια δεν ιδωθήκαμε. 

Θ' ασχήμισαν - αν ζει - τα γκρίζα μάτια· 
θα χάλασε τ' ωραίο πρόσωπο. 

Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν. 
Και, μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν, 
ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι. 
ntina

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2008

Μία μικρή ανάπαυλα

Αργά το βράδυ και λέω να μοιραστώ μαζί σας-όχι φωτογραφίες-αλλά δυό,τρείς προτάσεις από το βιβλίο μου που διαβάζω αυτή τη στιγμή.
Stefano Elio D'Anna- Η Σχολή των Θεών.
- Το όνειρο είναι το πιο αληθινό πράγμα που υπάρχει,δέσου στο όνειρο με ατσάλινο σχοινί και
μην επιτρέπεις σε τίποτα και σε κανέναν να στο στερήσει. Ο άνθρωπος χωρίς το όνειρο είναι
ένα θρύψαλο που πλανάται στο σύμπαν.
-Οι άνθρωποι χωρίς θέληση καταντούν ψυχολογικοί νάνοι και περιφέρονται στο σύμπαν τους με την ουρά στα σκέλια,λυγισμένοι από το βάρος των αισθημάτων ενοχής,θανάσιμα
φοβισμένοι από τα φαντάσματα που οι ίδιοι δημιούργησαν.
-Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πόσο ανυπόφορη είναι η σοφία του Τριζονιού που Μιλάει,για έναν πινόκιο που έχει ήδη αποφασίσει να παραμείνει ξύλινος.